"Η θεραπευτική σχέση είναι πρωταρχικής σημασίας. Η θεραπεία είναι μια ανθρώπινη συνάντηση."

Γνωρίστε με

Η προσεγγιση μου

Ως θεραπεύτρια Gestalt, αντιλαμβάνομαι την ψυχοθεραπεία ως μια ζωντανή διαδικασία συνάντησης. Δεν εργάζομαι με προκαθορισμένα σενάρια ή ερμηνείες: συναντώ κάθε άνθρωπο ως μοναδική ιστορία που συνεχίζει να γράφεται. Η Gestalt προσφέρει μια ματιά στον άνθρωπο ως όλον -σώμα, σκέψη, συναίσθημα, σχέση, ιστορία – σε συνεχή κίνηση.
Η θεραπευτική σχέση είναι πρωταρχικής σημασίας. Η θεραπεία είναι μια ανθρώπινη συνάντηση. Το έδαφος για να αναδυθεί το αυθεντικό είναι η ασφάλεια που χτίζεται με σταθερότητα και παρουσία. Δεν στέκομαι ως «ειδικός» που θεραπεύει τον Άλλον, μα ως συνοδοιπόρος στο ταξίδι του προς τον Εαυτό και συν-δημιουργός του ασφαλούς πλαισίου μέσα στο οποίο ο άνθρωπος αναπτύσσεται με ελευθερία και πληρότητα.

Κεντρική έννοια στην θεραπευτική δουλειά είναι η επιγνώση: η δυνατότητα να έρθει κάποιος σε πιο καθαρή επαφή με το πώς είναι –αισθήσεις, συναισθήματα, σκέψεις – εδώ και τώρα. Αυτό δεν σημαίνει ότι αγνοούμε το παρελθόν. Αντίθετα, το παρελθόν ζει μέσα στο παρόν – στους τρόπους που σχετιζόμαστε, στις προσδοκίες, στις άμυνες, στις σιωπές. Στη θεραπεία δημιουργούμε τον χώρο ώστε τα παλιά κομμάτια να αποκτήσουν νέες μορφές και νέες αφηγήσεις μέσα από τον τρόπο που αναδύονται στη ζωντανή μας συνάντηση.

Η προσέγγιση Gestalt βλέπει τον άνθρωπο ως ολότητα. Το Σώμα δεν είναι «φορέας» του ψυχισμού, αλλά ενεργός συνομιλητής. Παρατηρούμε τις στάσεις, τις κινήσεις, την αναπνοή – όχι για να τις «διορθώσουμε», αλλά για να ακούσουμε τι αφηγούνται. Όταν συμπεριλάβουμε το Σώμα στη διαδικασία, η θεραπεία αποκτά βάθος, γείωση και προσανατολισμό.

Πυλώνας της διαδικασίας είναι η πίστη στην οργανισμική αυτορρύθμιση: την εγγενή ικανότητα που έχει ο οργανισμός να αποκαθιστά την ισορροπία του και να βρίσκει δρόμους προς την ίαση. Μέσα από τη θεραπευτική συνάντηση, την παρουσία, το καθρέφτισμα, τον πειραματισμό, ανοίγονται νέοι τρόποι επαφής με τον εαυτό και το περιβάλλον. Όταν ο άνθρωπος νιώθει ασφάλεια, ενεργοποιεί φυσικά την αυτορρυθμιστική του ικανότητα ενώ εμπιστεύεται να διευρύνει το βιωματικό του πεδίο. Η αλλαγή έρχεται συχνά μέσα σε στιγμές που δεν το περιμέναμε: όχι επειδή βρήκαμε τη λύση σε ένα πρόβλημα, αλλά επειδή βιώσαμε κάτι που δεν είχε προηγουμένως βρει χώρο να φωλιάσει μέσα μας.