Είμαι η Δήμητρα Λαμπροπούλου και διατηρώ ιδιωτικό γραφείο στην Καλαμάτα, όπου προσφέρω υπηρεσίες συμβουλευτικής και ψυχοθεραπείας σε παιδιά, εφήβους και ενήλικες. Σπούδασα Ψυχολογία στην Ελλάδα και συνέχισα τις μεταπτυχιακές σπουδές μου στην Ολλανδία, με εστίαση στο παιδί και τον έφηβο. Αργότερα εκπαιδεύτηκα στη θεραπευτική προσέγγιση Gestalt, όπου βρήκα έναν τρόπο να συναντώ τον άνθρωπο ως ένα ολόκληρο σύμπαν σε εξέλιξη. Στη διαδρομή μου, φρόντιζα να εμπλουτίζω τις γνώσεις και τα εργαλεία μου ακολουθώντας σεμιναριακές εκπαιδεύσεις που αφορούσαν αναπτυξιακά ζητήματα, μεθόδους θεραπείας, ζητήματα ψυχοπαθολογίας και διαχείρισης κρίσεων.
Οι πρώτες μου «ζωντανές» συναντήσεις με τον άνθρωπο και τον ψυχισμό έγιναν καθώς στάθηκα πλάι σε παιδιά με αναπτυξιακές δυσκολίες και τις οικογένειές τους. Τα παιδιά αυτά αποδείχτηκαν για εμένα σπουδαίοι δάσκαλοι: με μύησαν στο θαύμα της ανάπτυξης. Ως μάρτυρας αυτού του υπέροχου ταξιδιού, έμαθα να παρατηρώ τη μοναδικότητα του ρυθμού κάθε παιδιού και να εμπιστεύομαι αυτό το ρυθμό. Μέσα από την επαφή μας, διδάχθηκα τι σημαίνει ουσιαστική σχέση, αυθεντικότητα, συντονισμός/attunement : να συναντώ τον Άλλον εκεί που βρίσκεται, στον ρυθμό που μπορεί, να γίνομαι συνοδοιπόρος στο ταξίδι της ανάπτυξης και της αλλαγής και όχι οδηγός.
Η συνάντησή μου με την οικογένεια με δίδαξε ότι ποτέ δεν συναντώ έναν άνθρωπο ξεκομμένο από το ευρύτερο πεδίο του. Μου έμαθε να βλέπω πέρα από το σύμπτωμα και να ακούω την ιστορία που το περιβάλλει. Είτε δουλεύω με παιδί, έφηβο ή ενήλικα, από τη διάγνωση έως την παρέμβαση, κεντρικός πυλώνας της δουλειάς μου είναι η ολιστική ματιά του ευρύτερου πεδίου του ανθρώπου. Αυτή η αρχή καθόρισε τη στάση μου ως ψυχολόγο στα σχολεία, στο ΚΕΔΑΣΥ, στις δομές Πρόνοιας, και ως ψυχοθεραπεύτρια.
Η πορεία μου σε σχολεία, κοινοτικές δομές, υπηρεσίες πρόνοιας και περιβάλλοντα κρίσης, όπως προσφυγικές δομές, με έφερε σε επαφή με το πιο βαθύ ανθρώπινο εύρος , από την ευαλωτότητα έως την ανθεκτικότητα στον πόνο. Εκεί κατάλαβα τη σπουδαιότητα της ψυχικής ανθεκτικότητας και της θεραπευτικής συνάντησης: η ικανότητα του ανθρώπου να αναζητά σύνδεση και νόημα ακόμη και μέσα στην αντιξοότητα ανθίζει μέσα στην ασφάλεια της θεραπευτικής σχέσης. Αυτό το βίωμα με ενδυναμώνει στον θεραπευτικό μου ρόλο: η πίστη μου στη θεραπευτική σχέση και στη δυνατότητα του ανθρώπου για ίαση έχει δοκιμαστεί και έχει επιβεβαιωθεί ξανά και ξανά μέσα από την πράξη.
Ταυτόχρονα, αυτές οι εμπειρίες μου έδειξαν πως η θεραπεία δεν περιορίζεται στο θεραπευτικό δωμάτιο. Η κοινότητα μπορεί και χρειάζεται να λειτουργεί ως ευρύ θεραπευτικό πεδίο. Η πρόσβαση στην ψυχική φροντίδα δεν θα έπρεπε να είναι προνόμιο αλλά δικαίωμα. Γι’ αυτό, μέσα από την επαγγελματική και κοινωνική μου δράση, αναζητώ σταθερά τρόπους να υπηρετώ την προσβασιμότητα, συμμετέχοντας σε εθελοντικές πρωτοβουλίες και συλλογικές δράσεις που υφαίνουν, βήμα βήμα, τον θεραπευτικό ιστό της κοινότητας.
Εν τέλει, το προσωπικό μου ταξίδι στον κόσμο του ψυχισμού και της θεραπείας με οδήγησε στο να πιστεύω βαθιά στη Συνάντηση ως «τόπο» ουσιαστικής μεταμόρφωσης. Ως θεραπεύτρια, επιλέγω τη στάση της αυθεντικότητας, της αποδοχής και της ενεργής παρουσίας στη Συνάντησή μου με τον Άλλον.